Dat is nou jammer

Waar een weekje met vrienden in een mooi huis allemaal niet toe kan leiden.
Stel je voor... In een gezellige kamer, leuk gezelschap, wijntje en kaasjes erbij zit je met een scheef oog naar The Voice te kijken (want het blijkt nog meer mensen te raken dan je al dacht). Vliegt het ene na het andere reclameblok voorbij. Tot nu toe geen enkel probleem, want het kan mij nog steeds mateloos boeien zo’n reclameblok. Ik opper: "Wie deed er vroeger met zijn ouders het spel reclame raden?" Het blijkt een nationale volksvermaak te zijn geweest. Met de nadruk op 'geweest' want het spel bestaat bij deze officieel niet meer. De einduitslag na 3 reclameblokken is 1-1-0-0-0-0. En dat komt niet omdat wij er zo slecht in zijn. In de heviger wordende strijd om de aandacht van de consument en de druk van de kostbare reclameseconde in de nek, is de (opbouw van een) TV-commercial compleet veranderd. Elke vorm van verrassing is verleden tijd. Vanaf de allereerste seconde is de naam van de afzender in beeld of hoorbaar. Tja... en dan telt het niet hè. Niet dat ik enorm verlang naar oude commercials, maar ik constateer alleen even dat het spel passé is.