Aan tafel met de wonderpan van Honig

Ik zag gisteren een tv-commercial van Honig. Een mevrouw in legeruniform staat in een pan te roeren en maakt het eten klaar voor de waarschijnlijk hongerige troepen - zo suggereert de veldkeuken setting. Ze meldt nog iets over sauzen, daar zal de commercial ook wel voor gemaakt zijn, maar dat gaat eigenlijk al langs mij heen omdat mijn ogen getrokken worden naar de pan waarin ze staat te koken en te roeren. Nu ja, pan. Er staat weliswaar een echte pan naast, maar wij krijgen nadrukkelijk het kleine pannetje in beeld. Een pannetje uit de categorie gezellig en uit grootmoeders ge-emailleerde tijd. Ja daar wordt heerlijk in gekookt, zoveel is duidelijk en daarna wordt het gerecht ook heel smaakvol en culinair verantwoord gepresenteerd. Niets mis mee, integendeel. Maar dat huispannetje blijft een raadsel; dat hoort niet thuis in een professionele keuken en evenmin in een veldkeuken. Maar nog wonderlijker is de hoeveelheid eten die er uiteindelijk uit blijkt te komen. Want als onze mevrouw de legerkok de troepen lokt met ‘Aan Tafel!’ dan zijn er behoorlijk wat mannen die er komen eten. Dat kan nooit allemaal uit dat pannetje komen. Tenzij het natuurlijk Honig’s wonderpan is.

Geheel en al terzijde. Dat thema van Honig ‘Aan tafel!’ is weliswaar leuk om tot uitdrukking te brengen dat Honig staat voor gezelligheid en samen eten aan tafel, maar het doet me toch ook wel iets te nadrukkelijk denken aan De Wereld Draait Door, waarbij Matthijs van Nieuwkerk - nadat hij z’n tafeldame of -heer heeft geïntroduceerd -  al sinds jaar en dag roept ‘ Aan Tafel!’. Als je het netjes wilt zeggen heet dat ‘citeren’, meen ik.