Het is niet handig om er iets over te zeggen want ik heb die hele film niet gezien. Hij trekt me dan ook helemaal niet aan. Het heeft voor mij een te hoog “onzichtbare kleren van de keizer” gehalte om naar een stomme film over het tijdperk van de stomme film te gaan zitten kijken. Ik ben kennelijk de enige die er zo over denkt want iedereen riep al dat de meeste Oscars voor die film zouden zijn. En ja hoor.

Geweldig vindt iedereen het. Gisteren lieten RTL Boulevard, Het Journaal en De wereld draait door allemaal zien hoe goed ze stomme zwart wit films kunnen nadoen. Zo moeilijk kan het ook niet zijn, ze waren er in 1927 al heel bedreven in. Ik dacht al dat ik Matthijs van Nieuwkerk pratend en in kleur beter zou vinden dan stom en in zwart wit en laat dat nou ook zo zijn.

Ik verwacht elk moment de eerste stomme zwart wit commercial.

Stom hoor.

Voor alle marketeers die de P van passie even kwijt zijn.
Voor alle vormgevers die zich afvragen of ze niet beter postbode hadden kunnen worden.
Voor alle salesmanagers die even geen gat in de markt zien.
Voor alle reclamemakers die moed verzamelen om nóg een keer met hun kop tegen die muur te lopen.
Voor alle creatieven die op dit moment aan het tapijt liggen te kluiven, wanhopig op zoek naar Het Idee.

Je hebt nieuwe media, oude media en eh... muilmedia. Zoals deze bizarre manier om te twitteren via de fax. Handig als je nog 40 rollen thermisch papier hebt staan die op moeten. Of als je wel een faxaansluiting hebt, maar geen internet. Ofzo. Kortom, een geweldige oplossing voor een vrijwel niet bestaand probleem.



Toch mis ik de fax nog wel. Sterker nog, ik heb ergens nog een ordner staan met (inmiddels helaas nauwelijks meer leesbare) faxcorrespondentie met een collega-reclamecreatief. Hij in Amsterdam, ik toen in Utrecht. E-mail bestond al wel, maar wij stuurden elkaar elke week een fax met een verhaal en tekeningen. Vaak ging het over het zielige schaapje Wolletje, al weet ik niet waarom. Ik weet wel dat ik het heerlijk vond, die traagheid. Een volle week om een reactie te bedenken en te maken. Fijn om elkaars handschrift te zien, in plaats van die ongezellige Arial altijd. En spelen met zwart, wit en alles ertussenin. Ik ben ervan. Wie stuurt me nog eens iets moois? Ik schrijf altijd terug. 0345 - 58 05 87

Het liken van en reageren op berichten van merken versterkt de brand commitment, zo blijkt uit onderzoek van Social Embassy.

Doordat het meten van effectiviteit van sociale media voor de meeste merken lastig is, vormt het sturen op en meten van engagement een welkom alternatief. Steeds meer merken, met Heineken als veelgeprezen voorbeeld, lijken vooral te sturen op het bereiken, beraken en activeren van zoveel mogelijk fans. In het achterhoofd hebben merken vaak het idee dat al deze positieve contactmomenten vast een positief effect hebben op de relatie van de fan met het merk. Maar is dat ook zo? Heeft het sturen op engagement op Facebook zin?

Mens en merk
Ja dus. Dit blijkt althans uit een onderzoek van Social Embassy in samenwerking met de Radboud Universiteit Nijmegen naar het effect van interactie via sociale op de mate van brand commitment. De belangrijkste conclusie is dat praten met fans inderdaad leidt tot een hogere brand commitment. Interactie tussen mens en merk op Facebook draagt bij aan een waardevolle relatie. Bovendien is er een verschil tussen mensen die niets doen (passives); die de fanpagina liken en alleen berichten lezen (consumers); en die berichten lezen, liken en reageren (contributors). De laatste groep vertoont - niet verrassend - de hoogste commitment.

Commitment met het merk
Dit betekent volgens Social Embassy dat een merk altijd moet proberen om consumenten actief te laten participeren op de fanpagina. ‘Interactie tussen mens en merk laat de fan ervaren dat hij of zij een waardevolle relatie met het merk aan het opbouwen is. Daardoor voelt hij meer commitment naar het merk. Het transformeren van passieve consumers in actieve contributors is volgens het onderzoek een belangrijke uitdaging voor merken.

Statistische onderbouwing
Maar ook zonder interactie heeft confrontatie met merken op Facebook een positief effect op de brand commitment. Mensen die alleen berichten lezen hebben meer committent naar een merk dan mensen die geen fan zijn geworden. Dat is eigenlijk erg logisch en helemaal niet verrassend. Toch ben ik blij dat er nu statistische onderbouwing is als ik klanten moet overtuigen van de zin van aanwezigheid op het social web.

Social Media zijn hot en handig, helemaal waar. Maar zoals met veel dingen, kun je ook voor de melige benadering kiezen. Dat is niet alleen leuker, maar vaak ook heel verhelderend. Deze uitleg is gemaakt door ThreeShipsMedia, inderdaad een Amerikaans bedrijf. Briljant, ook al houd ik persoonlijk meer van Bossche bollen.

Iedereen heeft zijn mond vol over de social media en hun belang en de invloed. Ik verbaas me al jaren over een heel ander soort communicatie. Dagelijks zit ik op de weg en helaas bijna altijd achter een vrachtauto. Tijd genoeg om me te verbazen over de wonderbaarlijk teksten, de grote hoeveelheid telefoonnummers, faxnummers, adressen en onbegrijpelijke kreten. Terwijl het zo anders kan. Met de nieuwe technieken is het tegen gematigde kosten mogelijk regelmatig de boodschap te veranderen en prachtig, zelfs in full colour vorm te geven. Ideaal voor de detailhandel met regelmatig wisselende aanbiedingen. Maar ook fabrikanten en technische bedrijven laten kansen liggen door hun eigen wagenpark niet of onvoldoende als medium te benutten. Wij rekenen graag het bereik voor maar nog liever maken we de creatieve invulling voor het hele wagenpark. Ja, inclusief de personenwagens!

De recessie is een feit. We moeten collectief inleveren en voor bijna alles meer betalen. Winkels verdwijnen, beurskoersen dalen en met het milieu komt het ook niet meer goed. De politici en de banken zijn de grote boosdoeners. Tot zover kent u het versje al.

De goede dingen van deze opmerkelijk interessante tijd krijgen geen aandacht. Misschien ziet niemand ze. Ik vind het bijvoorbeeld heel fijn dat het weer de moeite loont om harder te werken, oorspronkelijker te zijn, het verschil te maken. De praktijk leert dat bedrijven die juist nu betere reclame maken dan hun concurrenten, hiermee blijvend voordeel kunnen boeken.

Op 15 maart organiseren wij een interessante kennissessie over reclame maken in barre tijden.
U bent van harte welkom.

Is dan nu de rust wedergekeerd? De afgelopen week kon je geen krant openslaan, radio of televisie aanzetten of men had het erover: Giet it oan? Op 8 februari wordt bekend dat het niet doorgaat en direct de volgende dagen haken diverse reclame-uitingen hierop in. Sommige uitingen erg leuk en creatief! En daar houden wij van!

Update:

Het ultieme inhaakoverzicht
Met dank aan Pascal Boogaert

Hebt u het meegekregen? Het idee van hamburgerketen McDonald's was dat sociale media - en dan met name Twitter - ingezet zouden worden om de loftrompet te steken over het eten dat te krijgen is bij de restaurants. De campagne pakte tegenovergesteld uit.

McDonald's lanceerde onlangs twee hashtags: #meetthefarmers en #McDStories. Via #meetthefarmers twitterden leveranciers van de keten, om te laten zien hoe vers en gezond de gebruikte ingrediënten zijn. Via #McDStories werden tweets de wereld in geholpen als 'Als je iets met trots maakt, kunnen mensen dat proeven' - aardappelleverancier McDonald's #McDStories.' Voor deze tweets werd betaald, zodat ze prominent op Twitter te vinden waren.


Wat McDonald's hoopte: dat bezoekers van de keten enthousiast zouden gaan twitteren over het bedrijf en hoe lekker ze daar gegeten hadden. Het tegenovergestelde gebeurde: 'Ik eet alleen McDonald's als ik ziek ben, omdat ik er toch al ziek van word', twitterde Parker Stafford. En: 'Deze #McDStories worden nooit oud, een beetje als een doos McDonald's kipnuggets die een week in de zon heeft gestaan.' Ook (bijvoorbeeld) dierenrechtenorganisatie PETA greep de hashtag aan om te melden wat er zou deugen aan McDonald's. 



Twee uur duurde het geklaag en gegrap over de keten, toen besloot McDonald's om de #McDStories-hashtag niet meer te gebruiken. Rick Wion, socialemediadirecteur van McDonald's kwam gisteren met een verklaring: 'We leren van onze ervaringen.'

Het is een riskante zet geweest om de communicatie-uiting in handen van de twitterende massa te leggen. Dat getuigt in elk geval wel van lef van McDonalds. Maar toch ook wel een beetje vreemd dat ze deze wending niet hebben zien aankomen.

De digitale nieuwsbrief is een krachtig marketinginstrument. We versturen er zelf met enige regelmaat één en we verzorgen voor een verscheidenheid aan klanten hun digitale nieuwsbrief. Als ontwikkelaar heb ik hierdoor steeds meer meetmethoden kunnen uitproberen, als analist kan ik mijn hart ophalen aan alle data die dit oplevert.

Als ontwikkelaar weet ik ook dat er weleens iets mis kan gaan. Gruwelijk mis. Zoals bij softwarebedrijf Fetchnotes. Dat wilde met een nieuwsbrief relaties op de hoogte stellen van de lancering van een nieuw product. Uiteraard werd de werking van de mailserver eerst zorgvuldig getest voor de definitieve nieuwsbrief de deur uit zou gaan.

Bitches
Door een stomme vergissing werd er echter een e-mail met de inhoud ‘This is my test bitches’ naar àlle relaties van Fetchnotes gestuurd. Rampzalig, natuurlijk. Blinde paniek brak dan ook uit en alles werd op alles gezet om de reacties die binnenstroomden te beantwoorden.

Positieve reacties
Toen de rookwolken begonnen op te trekken, kwam uit een analyse een vreemd effect aan het licht. Vanzelfsprekend waren er beledigde mensen, maar 95% van de reacties waren helemaal niet zo negatief. Sterker nog, er waren veel uitgesproken positieve reacties en twee weken na verzending, is het aantal gebruikers nog steeds stijgende.

Zenuwen
Ondanks de vele nieuwsbrieven die hier inmiddels de deur uitgaan blijft het verzenden een spannend moment. Nog steeds voel ik elke keer weer, de zenuwen wanneer ik mijn muis richting verzendknop beweeg. Overbodig zo blijkt, fouten kunnen erg goed uitpakken.

De scherpe time managers onder u hadden het misschien al gezien, of eigenlijk juist niet: vanaf 6 februari zou ik een week lang elke call to action in elke mogelijke reclame op gaan volgen. Maar dat doe ik dus niet. Althans, niet deze week. Een en ander wordt namelijk nogal een dure grap, daarom stellen we de shoppingexpeditie uit tot mijn salaris is gestort. Bovendien vermijd ik zo een enorme berg Valentijns-chocola en dat is voor de lijn (de mijne én die van alle Select Advertising collega’s) dan weer een stuk prettiger.
 
Maar, zoals de kopregel van dit artikel al meldt; uitstel betekent geen afstel. Eind deze maand, zo rond Sint Salaria, ga ik met de creditcard wapperen. U hoort nog van ons…

Hij is een dankbaar mikpunt in “de bladen” en niet ten onrechte geloof ik, maar het programma is volgens mij het geld best waard. Vandaag heb ik weer eens op mijn gemak naar Harry Mens en zijn Business Class gekeken. Natuurlijk is het uitsluitend betaalde sponsoring en trekt het programma slechts 150.000 kijkers per aflevering maar er is geen dubbele bodem. Harry zit er in zijn streepjespak geduldig bij en hij biedt een podium aan iedereen die zijn boodschap kwijt wil. Vandaag bijvoorbeeld een sportzaak met de nadruk op skikleding en winterjassen en prostaatonderzoek. Komt helemaal goed met die adverteerders. Dit was de investering dubbel en dwars waard.
Ik ga eens onderzoeken of onze klanten er baat bij zouden hebben. Nog leuker zou ik het vinden als onze eigen Brenda en Patricia bij Harry aan zouden schuiven. Zou Harry ook best leuk vinden.