Na al die keren heb ik nog steeds hetzelfde nieuwsgierige verwachtingsvolle gevoel. Een eerste kennismaking met een mogelijke nieuwe klant. Meestal zijn we dan vooraf gebeld voor een vrijblijvend oriënterend gesprek. Soms wordt er al iets aan toegevoegd. Er is een productintroductie op komst of er is iets aan de hand met de relatie met het huidige bureau.

Het adres zegt al veel. Is het een dorp, een grote stad of een provincieplaats. In het Rotterdamse heerst een totaal andere sfeer met bijpassende omgangsvormen dan in de rest van Nederland en dat geldt ook voor Amsterdam. Nijverheidsweg of Edisonstraat duidt op een industrieterrein. Grote markt of Hoofdweg betekent meestal parkeerproblemen.

Het spannendst is de aankomst. Het gebouw zegt al heel veel over het bedrijf. Oud, nieuw, sober, goed onderhouden, eigendom, huur of een bedrijfsverzamelgebouw, directieparkeerplaatsen of een bordje 'parkeren bezoekers'. En dan de entree. Is de hal indrukwekkend, functioneel of armzalig? Er kan een balie zijn met 1 of meer receptionistes, al dan niet vriendelijk, er kan ook een luikje naar het bedrijfskantoor zijn.

Veelzeggend ook zijn de portretten of bustes van de oprichters. Soms is het bedrijf al vaker overgenomen en hangt zo’n statige heer E.A. Brinkhorst in een hoekje voor zich uit te staren en gelukkig niets meer te weten. Naast de plaquette of glas in lood afbeelding 'aangeboden door het gezamenlijk personeel ter gelegenheid...' In andere gevallen is alles zojuist knap ingericht door ambitieuze dertigers met een fantastisch product of een heel goed plan.

De koffie kan uit een automaat in de hal komen of aangeboden worden door Melissa op een zilveren blaadje met keurige logokopjes. Vaak volgt een gesprek waarin vol enthousiasme wordt uitgelegd waar men allemaal mee bezig is, welke beurs er aan komt en wat de nieuwste ontwikkelingen zijn waar de concurrentie van achterover zal slaan. Dergelijk enthousiasme werkt inspirerend en ik krijg dan vaak meteen ideeën die ik nadrukkelijk probeer nog niet te verklappen.

Soms ook, en ik kan het aan de hal al zien, is de opening slechts: 'Zegt u het maar, wat denkt u voor ons te kunnen betekenen.'  Niets, is dan mijn eerste gedachte.

Op You Tube wordt de commercial voor de Volkswagen Passat, die verder alleen tijdens de Super Bowl in de USA werd uitgezonden, volop bekeken. Terecht, want het is weer een jaloersmakende commercial voor dit merk.

We zien een jongetje van twee turven hoog, gekleed in het pak van Darth Vader (Star Wars). Hij probeert 'the Force' te gebruiken. Hij oefent op een pop, een wasmachine, zijn boterham... Het lukt in geen van de gevallen. Teleurgesteld geeft hij het op totdat zijn vader thuiskomt.

We zien een shot van de nieuwe Passat die het erf oprijdt. Vader stapt uit, het jongetje rent hem tegemoet maar heeft meer interesse in de auto. Ons knulletje probeert nog één keertje of hij 'the Force' heeft... Na enkele pogingen start de auto, tot schrik van ‘t ventje. Dan zien we vader en moeder die vanuit de keuken het tafereel bekijken. Vader heeft zijn nieuwe Passat op afstand gestart.

Wie ik ook spreek, werkelijk iedereen vindt het een geweldige commercial.  Waarom? Natuurlijk, het is een vertederend verhaal. Maar dat verhaal zó vertellen is alleen mogelijk als er op slechts één aspect kan worden gefocust, op één voordeel.

In deze commercial wordt geen aandacht gevraagd voor de ruime kofferbak, de lederen bekleding, de cruise control, het navigatiesysteem, de topsnelheid, de zuinigheid, de luxe, de... Niets van dat alles. De opdrachtgever heeft dus keuzes durven maken en bewijst daarmee uiteindelijk wat mij betreft dat minder méér kan zijn.

Ik heb er lang over nagedacht. Waarom stoort die commercial me zo? Waarom vind ik het een aanfluiting voor ons vak? Want die nertsfokkers lijken me beste mensen. Ik begrijp hun verontwaardiging en zorg ook wel. En ze hebben ook allemaal van die keurige keukens en nette pakken. Wel luxe overigens, ze kunnen het goed doen. Dat blijkt wel als ze met zijn driehonderden zo’n intensieve tv-campagne kunnen financieren.

Ze mogen van mij volop campagne voeren. Maar niet op tv. De gemiddelde consument kan hier niets aan doen en wil er ook niets aan doen. Bont is nog altijd omstreden, terwijl varkens en kippen met ieders instemming gefokt en gegeten mogen worden. Dat is een kromme situatie. Maar met tv-spots collectieve verontwaardiging voor de positie van de nertsfokker proberen op te roepen werkt niet.

De consument heeft wel iets anders aan zijn hoofd. De wasmachine die al drie keer stuk geweest is of terugkerende hoofdpijn. Welke schoenen hij aan moet naar van de bruiloft van volgende week.

Kijk, daarvoor zijn tv-commercials handig, voor de aanbieders en voor de kopers. Dat moet Kay van de Linde toch ook wel weten. Maar toen de nertsfokkers bij hem aanklopten dacht hij, na Rita Verdonk en al die andere brokkenpiloten, het eens handiger te kunnen oplossen. Spotje maken, vaak uitzenden en niet eindeloos in een Haags lobbytraject terecht komen. Misschien is hij wel niet meer welkom in bij de commissies in Den Haag. En die nietsvermoedende nertsfokkers maar denken dat ze prima bezig zijn. Ik schaam me voor dergelijke reclameadviseurs. Maar dat is die Kay ook helemaal niet.