Social Media zijn hot en handig, helemaal waar. Maar zoals met veel dingen, kun je ook voor de melige benadering kiezen. Dat is niet alleen leuker, maar vaak ook heel verhelderend. Deze uitleg is gemaakt door ThreeShipsMedia, inderdaad een Amerikaans bedrijf. Briljant, ook al houd ik persoonlijk meer van Bossche bollen.

Iedereen heeft zijn mond vol over de social media en hun belang en de invloed. Ik verbaas me al jaren over een heel ander soort communicatie. Dagelijks zit ik op de weg en helaas bijna altijd achter een vrachtauto. Tijd genoeg om me te verbazen over de wonderbaarlijk teksten, de grote hoeveelheid telefoonnummers, faxnummers, adressen en onbegrijpelijke kreten. Terwijl het zo anders kan. Met de nieuwe technieken is het tegen gematigde kosten mogelijk regelmatig de boodschap te veranderen en prachtig, zelfs in full colour vorm te geven. Ideaal voor de detailhandel met regelmatig wisselende aanbiedingen. Maar ook fabrikanten en technische bedrijven laten kansen liggen door hun eigen wagenpark niet of onvoldoende als medium te benutten. Wij rekenen graag het bereik voor maar nog liever maken we de creatieve invulling voor het hele wagenpark. Ja, inclusief de personenwagens!

De recessie is een feit. We moeten collectief inleveren en voor bijna alles meer betalen. Winkels verdwijnen, beurskoersen dalen en met het milieu komt het ook niet meer goed. De politici en de banken zijn de grote boosdoeners. Tot zover kent u het versje al.

De goede dingen van deze opmerkelijk interessante tijd krijgen geen aandacht. Misschien ziet niemand ze. Ik vind het bijvoorbeeld heel fijn dat het weer de moeite loont om harder te werken, oorspronkelijker te zijn, het verschil te maken. De praktijk leert dat bedrijven die juist nu betere reclame maken dan hun concurrenten, hiermee blijvend voordeel kunnen boeken.

Op 15 maart organiseren wij een interessante kennissessie over reclame maken in barre tijden.
U bent van harte welkom.

Is dan nu de rust wedergekeerd? De afgelopen week kon je geen krant openslaan, radio of televisie aanzetten of men had het erover: Giet it oan? Op 8 februari wordt bekend dat het niet doorgaat en direct de volgende dagen haken diverse reclame-uitingen hierop in. Sommige uitingen erg leuk en creatief! En daar houden wij van!

Update:

Het ultieme inhaakoverzicht
Met dank aan Pascal Boogaert

Hebt u het meegekregen? Het idee van hamburgerketen McDonald's was dat sociale media - en dan met name Twitter - ingezet zouden worden om de loftrompet te steken over het eten dat te krijgen is bij de restaurants. De campagne pakte tegenovergesteld uit.

McDonald's lanceerde onlangs twee hashtags: #meetthefarmers en #McDStories. Via #meetthefarmers twitterden leveranciers van de keten, om te laten zien hoe vers en gezond de gebruikte ingrediënten zijn. Via #McDStories werden tweets de wereld in geholpen als 'Als je iets met trots maakt, kunnen mensen dat proeven' - aardappelleverancier McDonald's #McDStories.' Voor deze tweets werd betaald, zodat ze prominent op Twitter te vinden waren.


Wat McDonald's hoopte: dat bezoekers van de keten enthousiast zouden gaan twitteren over het bedrijf en hoe lekker ze daar gegeten hadden. Het tegenovergestelde gebeurde: 'Ik eet alleen McDonald's als ik ziek ben, omdat ik er toch al ziek van word', twitterde Parker Stafford. En: 'Deze #McDStories worden nooit oud, een beetje als een doos McDonald's kipnuggets die een week in de zon heeft gestaan.' Ook (bijvoorbeeld) dierenrechtenorganisatie PETA greep de hashtag aan om te melden wat er zou deugen aan McDonald's. 



Twee uur duurde het geklaag en gegrap over de keten, toen besloot McDonald's om de #McDStories-hashtag niet meer te gebruiken. Rick Wion, socialemediadirecteur van McDonald's kwam gisteren met een verklaring: 'We leren van onze ervaringen.'

Het is een riskante zet geweest om de communicatie-uiting in handen van de twitterende massa te leggen. Dat getuigt in elk geval wel van lef van McDonalds. Maar toch ook wel een beetje vreemd dat ze deze wending niet hebben zien aankomen.

De digitale nieuwsbrief is een krachtig marketinginstrument. We versturen er zelf met enige regelmaat één en we verzorgen voor een verscheidenheid aan klanten hun digitale nieuwsbrief. Als ontwikkelaar heb ik hierdoor steeds meer meetmethoden kunnen uitproberen, als analist kan ik mijn hart ophalen aan alle data die dit oplevert.

Als ontwikkelaar weet ik ook dat er weleens iets mis kan gaan. Gruwelijk mis. Zoals bij softwarebedrijf Fetchnotes. Dat wilde met een nieuwsbrief relaties op de hoogte stellen van de lancering van een nieuw product. Uiteraard werd de werking van de mailserver eerst zorgvuldig getest voor de definitieve nieuwsbrief de deur uit zou gaan.

Bitches
Door een stomme vergissing werd er echter een e-mail met de inhoud ‘This is my test bitches’ naar àlle relaties van Fetchnotes gestuurd. Rampzalig, natuurlijk. Blinde paniek brak dan ook uit en alles werd op alles gezet om de reacties die binnenstroomden te beantwoorden.

Positieve reacties
Toen de rookwolken begonnen op te trekken, kwam uit een analyse een vreemd effect aan het licht. Vanzelfsprekend waren er beledigde mensen, maar 95% van de reacties waren helemaal niet zo negatief. Sterker nog, er waren veel uitgesproken positieve reacties en twee weken na verzending, is het aantal gebruikers nog steeds stijgende.

Zenuwen
Ondanks de vele nieuwsbrieven die hier inmiddels de deur uitgaan blijft het verzenden een spannend moment. Nog steeds voel ik elke keer weer, de zenuwen wanneer ik mijn muis richting verzendknop beweeg. Overbodig zo blijkt, fouten kunnen erg goed uitpakken.

De scherpe time managers onder u hadden het misschien al gezien, of eigenlijk juist niet: vanaf 6 februari zou ik een week lang elke call to action in elke mogelijke reclame op gaan volgen. Maar dat doe ik dus niet. Althans, niet deze week. Een en ander wordt namelijk nogal een dure grap, daarom stellen we de shoppingexpeditie uit tot mijn salaris is gestort. Bovendien vermijd ik zo een enorme berg Valentijns-chocola en dat is voor de lijn (de mijne én die van alle Select Advertising collega’s) dan weer een stuk prettiger.
 
Maar, zoals de kopregel van dit artikel al meldt; uitstel betekent geen afstel. Eind deze maand, zo rond Sint Salaria, ga ik met de creditcard wapperen. U hoort nog van ons…

Hij is een dankbaar mikpunt in “de bladen” en niet ten onrechte geloof ik, maar het programma is volgens mij het geld best waard. Vandaag heb ik weer eens op mijn gemak naar Harry Mens en zijn Business Class gekeken. Natuurlijk is het uitsluitend betaalde sponsoring en trekt het programma slechts 150.000 kijkers per aflevering maar er is geen dubbele bodem. Harry zit er in zijn streepjespak geduldig bij en hij biedt een podium aan iedereen die zijn boodschap kwijt wil. Vandaag bijvoorbeeld een sportzaak met de nadruk op skikleding en winterjassen en prostaatonderzoek. Komt helemaal goed met die adverteerders. Dit was de investering dubbel en dwars waard.
Ik ga eens onderzoeken of onze klanten er baat bij zouden hebben. Nog leuker zou ik het vinden als onze eigen Brenda en Patricia bij Harry aan zouden schuiven. Zou Harry ook best leuk vinden.

Wat kan ik toch genieten van goede reclame. Gisteren zat ik moe op de bank. Paar e-mails beantwoorden op de iPad. De televisie stond aan, maar ik keek niet echt. Ik zat zo’n beetje als de gemiddelde Nederlander niet naar de S.T.E.R. te kijken. Toch kreeg de Croma commercial mij te pakken. Een man dook weg voor de spetters bij het bakken van kipblokjes. Er zit ook veel water in die opgepompte goedkope kip, vandaar, maar daar ging het niet over. Toen werd er voorgedaan hoe het kan in nieuwe Croma met olijfolie. Mooi bruin, geen spatten en er werd nog een lekker wokgerechtje met boontjes van gemaakt ook. Tot slot werd verwezen naar de site voor nog meer voorbeeldfilmpjes.

Perfect! Geen overbodige verhaallijnen, overdreven modellen of schitterende keukens. Dicht bij het product, ik kan het filmpje precies navertellen en ik heb het maar een keer gezien... Tot slot een link naar de site. Goede combinatie ook van traditionele en moderne media. Vlees bak je in Croma. Ga ik weer doen.

Sligro had een paar mooie jaarcijfers over 2011. Dat kunnen we helaas niet allemaal zeggen. Voor de meeste bedrijven is het geld krap en de markt idem dito. Wat nu?

Mijn oplossing voor vrijwel elk probleem is de aanschaf van een boek. En hoewel er zelfhulpboeken zijn geschreven over ongeveer elk onderwerp van de was doen tot facelifts en van babyfluisteren tot compleet verdwijnen*, heb ik niets kunnen vinden over reclame maken (en dus verkopen) tijdens een recessie.

Dus hebben we dát boek zelf maar geschreven. Veel onderzoek gedaan, veel gelezen, veel gepraat en natuurlijk veel getypt. Nu is het klaar, hoezee! Het is mooi geworden. En vooral heel handig voor iedereen die wil weten hoe je met minder geld meer kunt verkopen. Je kunt het gratis bij ons aanvragen. Maar je kunt je ook aanmelden voor de workshop op 15 maart. Dan krijg je het hele verhaal, plus het boek. En nog een gezellige borrel toe.

* echt, kijk hier maar http://www.abebooks.com/books/weird/index.shtml

Televisiecommercials hebben iets speciaals. Goede commercials op de tv leiden tot zien, voelen, denken en doen. Televisiecommercials kunnen een bedrijf doen bloeien of juist breken. Een goede commercial verkoopt niet, die verleidt. Consumenten nemen het merk of de dienst van de één op de andere dag op in de zogenaamde consideration set. Kortom: de merken die de consument op een of andere manier positief beoordeelt. Nog belangrijker: de consument overweegt het merk te kopen bij een volgende aankoop.

Consumenten zien in de korte commercials de meerwaarde van het product in. Het product speelt in op het verlangen en de kijkers haasten zich om het getoonde product aan te schaffen of gebruik te maken van de geboden dienst(en). Nou ja, afhankelijk van het type product of de dienst natuurlijk. Consumenten blij, opdrachtgever blij en betaler blij. Ja, televisiecommercials kunnen mooie dingen teweeg brengen. Zelfs voor een lange periode.

Vanzelfsprekend voel ik me bevooroordeeld om te mogen werken voor een klant die regelmatig op de televisie verschijnt met leuke commercials; Suzuki Nederland. Bekend vanwege o.a. de vrolijk lachende rastaman die rondrijdt in de Suzuki Alto Cool. Met gratis airco… kent u hem nog? Een bedrijf dat me bij blijft vanwege een commercial die ik jaren geleden eens zag is Delta Lloyd. Een financiële dienstverlener met producten die de doorsnee consument weinig sexy vindt. Toch tovert deze commercial uit 2004 voor een arbeidsongeschiktheidverzekering telkens weer een glimlach op mijn gezicht en ongetwijfeld bij vele andere mensen. Daarom, zeker delta lloyd…

Waar een weekje met vrienden in een mooi huis allemaal niet toe kan leiden.
Stel je voor... In een gezellige kamer, leuk gezelschap, wijntje en kaasjes erbij zit je met een scheef oog naar The Voice te kijken (want het blijkt nog meer mensen te raken dan je al dacht). Vliegt het ene na het andere reclameblok voorbij. Tot nu toe geen enkel probleem, want het kan mij nog steeds mateloos boeien zo’n reclameblok. Ik opper: "Wie deed er vroeger met zijn ouders het spel reclame raden?" Het blijkt een nationale volksvermaak te zijn geweest. Met de nadruk op 'geweest' want het spel bestaat bij deze officieel niet meer. De einduitslag na 3 reclameblokken is 1-1-0-0-0-0. En dat komt niet omdat wij er zo slecht in zijn. In de heviger wordende strijd om de aandacht van de consument en de druk van de kostbare reclameseconde in de nek, is de (opbouw van een) TV-commercial compleet veranderd. Elke vorm van verrassing is verleden tijd. Vanaf de allereerste seconde is de naam van de afzender in beeld of hoorbaar. Tja... en dan telt het niet hè. Niet dat ik enorm verlang naar oude commercials, maar ik constateer alleen even dat het spel passé is.

Ze zijn er allemaal weer. De commercials en advertenties voor diëten, fitnessprogramma’s, schriftelijke cursussen en uitstekende badkameraccessoires.  Ook op internet worden we overal aangespoord ons leven te beteren. Heel Nederland kan zijn goede voornemens waar gaan maken.

“Wel voorspelbaar, die reclamejongens zijn ook nooit eens origineel, die waaien altijd met alle winden mee.” werd mij weer eens verweten.

Voor de troepen uitlopen is ook helemaal onze missie niet. Wij moeten de mensen activeren als ze daarvoor in de stemming zijn. Dan slaat het aan, reclame kan mensen geen dingen laten doen die ze niet willen. Gelukkig maar dat wij die macht niet hebben. Het is heel goed paraplu’s verkopen als het regent.

Ik zag gisteren een tv-commercial van Honig. Een mevrouw in legeruniform staat in een pan te roeren en maakt het eten klaar voor de waarschijnlijk hongerige troepen - zo suggereert de veldkeuken setting. Ze meldt nog iets over sauzen, daar zal de commercial ook wel voor gemaakt zijn, maar dat gaat eigenlijk al langs mij heen omdat mijn ogen getrokken worden naar de pan waarin ze staat te koken en te roeren. Nu ja, pan. Er staat weliswaar een echte pan naast, maar wij krijgen nadrukkelijk het kleine pannetje in beeld. Een pannetje uit de categorie gezellig en uit grootmoeders ge-emailleerde tijd. Ja daar wordt heerlijk in gekookt, zoveel is duidelijk en daarna wordt het gerecht ook heel smaakvol en culinair verantwoord gepresenteerd. Niets mis mee, integendeel. Maar dat huispannetje blijft een raadsel; dat hoort niet thuis in een professionele keuken en evenmin in een veldkeuken. Maar nog wonderlijker is de hoeveelheid eten die er uiteindelijk uit blijkt te komen. Want als onze mevrouw de legerkok de troepen lokt met ‘Aan Tafel!’ dan zijn er behoorlijk wat mannen die er komen eten. Dat kan nooit allemaal uit dat pannetje komen. Tenzij het natuurlijk Honig’s wonderpan is.

Geheel en al terzijde. Dat thema van Honig ‘Aan tafel!’ is weliswaar leuk om tot uitdrukking te brengen dat Honig staat voor gezelligheid en samen eten aan tafel, maar het doet me toch ook wel iets te nadrukkelijk denken aan De Wereld Draait Door, waarbij Matthijs van Nieuwkerk - nadat hij z’n tafeldame of -heer heeft geïntroduceerd -  al sinds jaar en dag roept ‘ Aan Tafel!’. Als je het netjes wilt zeggen heet dat ‘citeren’, meen ik.

De simpelste commercials, de recht op en neer advertenties vind ik altijd de beste. Hoe functioneler hoe beter. Woordgrapjes maken de boodschap soms alleen maar minder duidelijk. De eerste advertentie in het eerste nummer van 2012 in ons eigen huis-aan-huis blad sprak mij meteen weer enorm aan.

Een leuke illustratie, een duidelijke boodschap en een telefoonnummer.

En bovendien iets extra’s gratis. Deze advertentie voldoet aan al mijn eigen basisvoorwaarden. Maar, één ding blijft knagen: Krijg ik die fiets wel terug?